Quan Zhi Gao Shou

[QZGS][AU][SF] On [YuHuang]

Fandom : Quan Zhi Gao Shou

Pairing : Yu wen zhou x Huang shao tian

Rated : PG

Alternative Universe : Once UpOn A Time

ตอนที่ 1 [QZGS][AU][SF] Once [YuHuang]

ตอนที่ 2 [QZGS][AU][SF] Up [YuHuang]

====================================================================

 

วันเวลาผ่านไป ภัยแล้งยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น ผลิตผลทางการเกษตรเหี่ยวเฉา ปศุสัตว์เริ่มล้มตาย หวงเส้าเทียนได้แต่ส่งข่าวจนเขารู้สึกว่าเขาควรจะทำประโยชน์อะไรได้มากกว่านี้ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรนอกจากเอาเรื่องนี้ไประบายให้อวี้เหวินโจวฟัง ทว่าอีกฝ่ายดันรู้สึกวิตกกังวลกับเรื่องนี้มากกว่าเขาอีก หวงเส้าเทียนเลยกากบาทเรื่องนี้ไว้ในใจว่าจะไม่พูดถึงอีกเป็นอันขาด

 

นอกจากเรื่องหลักแล้วยังมีเรื่องหัวใจของเขาที่ยังไม่แน่นอน คิดดูสิ จะให้ชายหนุ่มสองคนมารักกันเนี่ยนะ ตลกเกินไปแล้ว และอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกของเขาที่เป็นแค่ฝ่ายเดียวอีก อีกฝ่ายจะคิดอย่างไรก็มิอาจจะทราบได้ เพราะมันเป็นใบ้ !

 

บ้าจริง หวงเส้าเทียน อริยดาบเยี่ยอวี่เซิงฝาน ดันตกหลุมรักไอ้ใบ้ที่อยู่คนเดียวในป่าลึก น่าขายหน้าจริงๆ เขาจึงได้แต่เก็บงำความรู้สึกนี้ไว้ในใจ แสดงท่าทีเป็นเพื่อนกับอวี้เหวินโจวต่อไป

 

 

จนวันหนึ่งหวงเส้าเทียนมาแวะหาอวี้เหวินโจวเช่นเคย เขาสังเกตได้ว่าระยะหลังบนโต๊ะอาหารจากที่ปกติเคยมีอาหารเรียงไว้เยอะแยะ จะหยิบกินอะไรก็เลือกได้ตามสบาย ตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่อย่าง ภัยแล้งที่นี่เริ่มจะเอาไม่อยู่แล้ว หากเป็นมากกว่านี้ คงจะมีโรคระบาดเกิดตามมา และท้ายสุดอาจจะต้องย้ายเมืองก็ได้ เมืองบลูเรน ที่แปลว่าฝนสีครามแห่งนี้ ชื่อช่างไม่เข้ากันซะเลย

 

 

ตกบ่ายแทนที่พวกเขาจะไปเก็บสมุนไพรตามปกติ อวี้เหวินโจวกลับเลือกมาหยุดอยู่ที่หนองน้ำในป่า

 

พอมองดูปริมาณน้ำที่ลดลง อวี้เหวินโจวยิ่งมีสีหน้ากังวล หวงเส้าเทียนเห็นคนตรงหน้าเป็นกังวลก็พลอยรู้สึกตามไปด้วย เขารู้สึกว่าควรจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้แล้ว เขาทนกับความทรมานนี้ไม่ไหวแล้ว ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นแม้พวกเขาจะเป็นผู้ชายทั้งคู่ก็ตาม

 

หวงเส้าเทียนคว้ามือของอวี้เหวินโจว มาสัมผัสกับหน้าอกข้างซ้ายของเขา แล้วเริ่มพูดขึ้น

 

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาถ้านายมีความรู้สึกอะไร ฉันก็จะพลอยรู้สึกตามไปด้วย ถ้านายมีความสุข ฉันก็จะมีความสุข ถ้านายรู้สึกทุกข์ใจ ฉันก็รู้สึกทุกข์ใจเช่นกัน”

 

“ก่อนหน้านี้ฉันพยายามปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองเสมอ ฉันไม่อยากยอมรับมัน เพราะกลัวจะพบว่าเป็นเพียงแค่ฉันฝ่ายเดียวที่คิดไปเอง กลัวว่าจะถูกนายปฏิเสธ”

 

“แต่เชื่อมั้ย จริงๆฉันคิดว่าฉันรู้สึกมันตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตากับนายแล้ว”

 

 

หัวใจของหวงเส้าเทียนเต้นแรงและรัวขึ้น เขากุมมืออีกฝ่ายแน่น ราวกับจะไม่ปล่อยมือข้างนี้ง่ายๆ

 

 

“แค่รอยยิ้มของนายก็สามารถทำให้ฉันคลุ้มคลั่ง ฉันคิดว่าฉันทนความรู้สึกบ้าๆนี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เลยอยากจะพูดตรงๆ จะได้รู้คำตอบให้มันชัดเจน”

 

 

เขาเว้นจังหวะหยุดพักหายใจ จ้องมองคนข้างหน้า ก่อนจะพูดสิ่งที่อัดอั้นในใจมานาน

 

 

“ฉันรักนาย”

 

 

อวี้เหวินโจวได้ยินก็คลี่ยิ้มกว้าง ดึงมือของเขามาสัมผัสที่หน้าอกตนเช่นกัน

 

 

“นาย อย่าบอกนะว่า นายเองก็….”

 

 

อวี้เหวินโจวไม่ได้พยักหน้าหรือส่ายศีรษะในการให้คำตอบ เขาค่อยๆขยับหน้าเข้ามาหา หวงเส้าเทียนย่อมรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรต่อไป เขาไม่หนี เขาจะซื่อตรงต่อใจตัวเอง แล้วหลับตาลง รับสัมผัสจากริมฝีปากของอีกฝ่าย

 

 

ทันใดนั้นเกิดแสงสว่างวาบจากร่างกายอีกฝ่าย หวงเส้าเทียนลืมตาขึ้นก็พบว่า อวี้เหวินโจวมีลักษณะที่แปรเปลี่ยนไป ผมสีดำขลับกลายเป็นผมสีเงินที่ยาวสลวย นัยน์ตาสีอ่อนลง รอยอาคมปรากฏขึ้นกลางหน้าผาก

 

 

อวี้เหวินโจววาดมือเพียงเล็กน้อย คทาคู่ใจกับเสื้อคลุมก็ปรากฏ หวงเส้าเทียนได้แต่ตกตะลึง

 

 

“ขอบคุณ”

 

หวงเส้าเทียนได้ยินเสียงของอีกฝ่ายก็รีบท้วง

 

 

“เดี๋ยวก่อน นี่มันเกิดอะไรขึ้น แล้วนายไม่ได้เป็นใบ้หรอกเรอะ !”

 

“ฉันไม่เคยบอกนาย ว่าฉันเป็นใบ้นะ”

 

 

เขารีบกลับไปย้อนคิดดู ซึ่งก็จริงมันเป็นการพูดเองเออเองของเขาทั้งนั้น เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ส่ายหัวหรือพยักหน้าให้ตอนเขาถาม ! เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มคนนี้รำลึกอดีตเสร็จ อวี้เหวินโจวจึงยกยิ้มแล้วเล่าเรื่องสั้นๆของเขาให้ฟัง

 

 

“นานมาแล้วมีชายคนหนึ่ง ได้ใช้พลังวิเศษมากเกินไปจนพลาดพลั้งถูกอาคมย้อนกลับ สาปให้สูญเสียพลังและไม่สามารถพูดได้ มีทางเดียวที่จะถอนคำสาปได้ก็คือ”

 

“จุมพิตจากรักแท้”

 

 

หวงเส้าเทียนได้ยินก็หน้าแดง ทั้งยินดีปนเขินไปพร้อมๆกัน อย่างน้อยพวกเขาทั้งคู่ก็ใจตรงกันล่ะนะ ! พอได้ยินเสียงทุ้มของอวี้เหวินโจวครั้งแรก หวงเส้าเทียนก็รู้สึกจั๊กจี้หูหน่อยๆ

 

 

“มากับฉันหน่อยสิ มีเรื่องค้างคาที่จะต้องทำอยู่นะ” อวี้เหวินโจวเรียก

 

“ห้ะ อ่า ได้ๆ จะไปไหนล่ะ”

 

 

หวงเส้าเทียนยังไม่ชินกับเสียงของอีกฝ่าย แต่ก็เดินไปหา อวี้เหวินโจวจับมือของเขา แล้วกระทุ้งไม้คทาลงพื้น ชั่วพริบตาก็มาปรากฏตัวที่จัตุรัสเมืองบลูเรน

 

 

“นั่นใครน่ะ ?”

 

“โอ้ นั่น หรือว่าจะเป็นท่านซอกเกอร์ซาร์ !”

 

 

เสียงผู้เฒ่าคนหนึ่งดังขึ้น อวี้เหวินโจวไม่ได้พูด เขาใช้การกระทำเป็นคำตอบ เพียงสะบัดคทา ก็เรียกเมฆฝนมาสู่เมืองนี้ แล้วเม็ดฝนสีครามก็เริ่มหยดลงมา คืนความชุ่มชื้นให้แก่แผ่นดินที่แห้งแล้งมานาน

 

 

“ท่านซอกเกอร์ซาร์ ! ท่านซอกเกอร์ซาร์ !”

 

 

เสียงผู้คนตะโกนเรียกอีกชื่อหนึ่งของอวี้เหวินโจวดังเซ็งแซ่ทั่วเมือง หวงเส้าเทียนถึงกลับต้องหันมามองคนข้างๆอีกครั้ง

 

จะเท่เกินไปแล้ว !

 

 

“ทุกท่าน”

เมื่ออวี้เหวินโจวเปิดปากพูด ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบ เขาเริ่มพูดต่อ

 

“ตัวเรานั้นถูกคำสาปจองจำมาเป็นแรมปี ต้องขอบคุณอริยดาบท่านนี้ เป็นผู้ปลดปล่อยเราจากคำสาป”

 

“โอ้ ท่านอริยดาบจงเจริญ !”

“ท่านอริยดาบจงเจริญ !”

“ท่านอริยดาบจงเจริญ !”

 

 

หวงเส้าเทียนฟังเสียงผู้คนสรรเสริญเขา จริงๆเขาแทบไม่ได้ทำอะไรมากเลยด้วยซ้ำ แต่ก็อดที่จะยิ้มออกมาด้วยความดีใจไม่ได้เลย อวี้เหวินโจวหันมาข้างๆแล้วยิ้มให้กับเขา

 

 

สายฝนสีครามยังคงตกลงมาจากฟากฟ้า ประกอบกับเสียงโห่ร้องยินดี เมืองบลูเรนกลับมาอุดมสมบูรณ์เช่นเดิม พร้อมๆกับต้นรักที่เติบโตในใจของสองคน

 

 

ที่จริงแล้วในตำนานยังบอกอีกว่าหากท่านเจ้าอาคมได้ทำให้พืชผลงอกงามแล้ว ตามธรรมเนียมต้องหาของมาเซ่นไหว้ถือเป็นการขอบคุณด้วย แต่ดูท่าคงจะไม่จำเป็นแล้วล่ะ

 

 

Happily Ever After ^__^

 

====================================================================

 

Talk : จบกันไปแล้วสำหรับนิทานเรื่องนี้ สั้นๆค่า 5555

มีตอนเสริมอีกนิดนึง รอติดตามได้นะคะ ><

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s