Quan Zhi Gao Shou

[QZGS][AU][SF] Up [YuHuang]

Fandom : Quan Zhi Gao Shou

Pairing : Yu wen zhou x Huang shao tian

Rated : PG

Alternative Universe : Once UpOn A Time

ตอนที่ 1 [QZGS][AU][SF] Once [YuHuang]

====================================================================

 

“นาย” หวงเส้าเทียนทักขึ้น อีกฝ่ายจึงเลิกคิ้ว

 

“ชื่ออะไร เป็นใคร มาจากไหน ทำอาชีพอะไร แล้วทำไมมาอาศัยอยู่ในป่าลึกๆคนเดียวอย่างนี้ ผ่านขวากหนามมาได้ยังไง โดนขับไล่ ? ไม่สิ ไม่น่าใช่” หวงเส้าเทียนเอามือลูบคางพลางครุ่นคิด

 

ชายหนุ่มคนข้างหน้าเขาไม่ได้ตอบอะไร นอกจากยิ้มให้กับเขา

 

“นายเป็นใบ้งั้นเรอะ ?” อีกฝ่ายยังคงยิ้ม

 

“งั้นนายก็คงเป็นใบ้จริงๆด้วยนั่นแหละ แล้วจะคุยกับนายยังไงเนี่ย” หวงเส้าเทียนพูดเองเออเอง

 

ชายหนุ่มวางถังน้ำลง ยกมือขึ้นมาแล้วชี้ที่ฝ่ามือของเขา หวงเส้าเทียนไม่ใช่คนโง่ เขาเข้าใจว่าอีกฝ่ายจะใช้วิธีเขียนมือนั่นเอง จึงยื่นมือไปให้

 

คนตรงหน้าเขียนตัวอักษรลงบนฝ่ามือของเขาทีละตัว ด้วยลายมือที่สวยงาม สามารถรู้ได้ทันทีว่าคือตัวอะไร สักพักเขาก็ทราบว่าคนๆนี้ต้องการจะสื่ออะไร

 

ชื่อของเขานั่นเอง ..

 

“อวี่เหวินโจว ?”

 

เขาอ่านออกเสียงตามตัวอักษรที่อีกฝ่ายเขียน แต่ถูกส่ายหน้าช้าๆกลับมา จึงออกเสียงอีกที

 

“อวี้เหวินโจว ?”

 

คราวนี้ชายหนุ่มพยักหน้า คนๆนี้ชื่ออวี้เหวินโจวนั่นเอง แต่ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว

 

 

หมอนี่มันรู้หนังสือ .. ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปแน่ๆ !

 

สำหรับเขาที่คลุกคลีกับพวกคนในวังและชนชั้นสูง การอ่านออกเขียนได้ย่อมเป็นเรื่องธรรมดา แต่ชาวบ้านทั่วไปการจะมารู้พวกนี้มันผิดวิสัย

 

 

อวี้เหวินโจวคือใครกันนะ ?

 

 

หวงเส้าเทียนได้แต่เก็บคำถามนี้ไว้ในใจ ก่อนจะชวนคุยอย่างอื่น ไม่สิ เรียกว่าเป็นการพูดแค่ฝ่ายเดียวมากกว่า

 

 

“ฉันชื่อหวงเส้าเทียน เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ อยู่ในเมืองข้างๆป่านี่แหละ เห็นว่าในป่ามีอะไรเปลี่ยนไป อาจจะเป็นเพราะภัยแล้ง เลยเข้ามาดู พอเข้ามาเรื่อยๆก็มาเจอกับนาย”

 

ถึงเขาจะแนะนำตัวเองแต่ก็ไม่ได้บอกหมดทุกอย่าง เขายังไม่ไว้ใจคนๆนี้ และเขาก็ไม่อยากเปิดเผยตัวตนจริงๆออกไป

 

อวี้เหวินโจวได้ยินเสร็จก็ชี้ที่เอวของเขา หวงเส้าเทียนสงสัยจึงก้มมองเอวตัวเองก็พบว่าเขาเหน็บดาบคู่ใจไว้ ดาบฝักนี้ไม่ใช่ดาบธรรมดา เป็นดาบที่ได้รับพระราชทานมาจากพระราชา จึงมีสัญลักษณ์ของราชวงศ์ประทับตราอยู่ด้วย หากไม่เคยเห็นสัญลักษณ์นี้มาก่อน ย่อมไม่มีทางรู้ได้ เขาเงยหน้ามามองก็พบกับรอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มลึกลับคนนี้

 

แค่เจอกันครั้งแรกก็ถูกมองออกซะแล้ว !

 

 

อีกฝ่ายยิ้มแล้วหันหลังกลับเข้าประตูบ้าน พร้อมเชื้อเชิญเขา แต่หวงเส้าเทียนยังรู้สึกระแวง จึงขอตัวดีกว่า

 

 

“ไม่ล่ะ ขอบคุณ จริงๆวันนี้ฉันก็มีธุระด้วย”

 

 

เขาโกหกไป อีกฝ่ายก็ได้แค่ยิ้มบางๆให้กับเขา แต่ทำไมเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าๆนั้นเขาถึงได้รู้สึกเจ็บปวดจังเลย

 

สุดท้ายเขาก็ได้แต่ให้คำสัญญาว่าวันพรุ่งนี้จะมาหาอีก จากนั้นก็ควบม้ากลับเมือง

 

ระหว่างทางกลับในหัวของหวงเส้าเทียนมีแต่ภาพรอยยิ้มของอวี้เหวินโจว รอยยิ้มที่ดีใจหลังจากที่เขาบอกว่าจะกลับมาหาอีก ..

 

 

 

 

วันรุ่งขึ้นหวงเส้าเทียนมาหาอวี้เหวินโจวตั้งแต่เช้า เขาหอบเอาของกินเล็กๆน้อยๆติดมือมาด้วย พอสั่นกระดิ่งเสร็จ เจ้าบ้านก็เปิดประตูให้การต้อนรับ เมื่อเข้าไปข้างในหวงเส้าเทียนต้องตกตะลึงกับจำนวนชั้นหนังสือที่มีมากมายมหาศาลในห้องนั่งเล่น เขาเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปยังห้องครัว เนื่องจากกระท่อมหลังนี้ขนาดไม่ได้ใหญ่ จึงรวมห้องอย่างห้องครัวและห้องรับประทานอาหารไว้ในห้องเดียว ที่แยกออกไปนอกจากห้องนั่งเล่นเขาเดาว่าเป็นห้องนอนและห้องน้ำ

 

 

บนโต๊ะกินข้าวมีของกินหลากหลายวางเรียงไว้ ทั้งผัก ผลไม้ แยม น้ำผึ้ง เนื้อตากแห้ง หวงเส้าเทียนนำขนมปังที่เพิ่งอบเสร็จมาจากร้านค้าในเมืองมาให้ อวี้เหวินโจวยิ้มรับขอบคุณ พร้อมกับใช้สายตาเชิญชวนรับประทานอาหารมือเช้าด้วยกัน

 

ถึงพวกเขาทั้งสองจะรับประทานกันอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดคุยอะไร แต่หวงเส้าเทียนรู้สึกว่าเป็นมื้อที่เรียบง่าย ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรเหมือนกับเวลาอยู่เมืองหลวง เขาเริ่มจะชอบอะไรแบบนี้ขึ้นมาซะแล้ว

 

 

สายๆ อวี้เหวินโจวทำความสะอาดบ้านของเขา หวงเส้าเทียนจึงถือโอกาสเข้ามาช่วย เพื่อเป็นการตอบแทนมื้อเช้า ตอนเที่ยงพวกเขาออกไปปิกนิกกันข้างนอก ตอนบ่ายหวงเส้าเทียนช่วยอวี้เหวินโจวหาสมุนไพร เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเอาไปทำอะไร และต่อให้ถามก็ไม่ได้คำตอบกลับคืนมาง่ายๆ เพราะผู้ชายคนนี้เป็นใบ้น่ะสิ แต่เขาก็ช่วยคนๆนี้หาอยู่ดี ตกเย็นพวกเขากลับกระท่อมด้วยสมุนไพรเต็มถุงสะพายใบเล็กๆ อวี้เหวินโจวชงชาให้หวงเส้าเทียน ก่อนที่เขาจะบอกลากลับเมือง

 

 

ตั้งแต่วันที่พวกเขาพบเจอกัน หากวันไหนที่หวงเส้าเทียนมาหาอวี้เหวินโจว ตารางชีวิตของพวกเขาก็จะเป็นประมาณนี้

 

 

ชายหนุ่มยังค้นพบอีกว่า การมาหาไอ้ใบ้คนนี้ เหมือนเป็นการพักผ่อนอีกทางของเขา หลีกหนีความวุ่นวาย มาหาคนรับฟังปัญหา หรือเล่าเรื่องราวต่างๆ ประสบการณ์ในชีวิตให้ฟัง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาก็เชื่อใจผู้ชายคนนี้เสียแล้ว สามารถเล่าได้ทุกเรื่อง อีกฝ่ายก็ตั้งใจฟัง ไม่มีท่าทีระแคะระคาย รำคาญเขาแต่อย่างใด เขายิ่งรู้สึกสบายใจเมื่ออยู่ด้วยกัน

 

 

อย่างเช่นบ่ายนี้..

 

 

หวงเส้าเทียนตามอวี้เหวินโจวมาเก็บดอกคาโมมายล์ที่ทุ่งดอกไม้ พออยู่ไปด้วยกันนานๆ พวกเขาเริ่มที่จะเรียนรู้ภาษากายเพื่อใช้ในการสื่อสารกันสองคน เมื่อได้ปริมาณพอที่ต้องการแล้วอวี้เหวินโจวจึงมาสะกิดเขาที่กำลังนั่งขัดสมาธิมองเมฆบนท้องฟ้า แต่เขาก็เสียดายอากาศดีๆอย่างนี้ก็เลยจับข้อมืออีกฝ่าย ดึงให้มานั่งด้วยกัน

 

 

อวี้เหวินโจวไม่ขัดอะไร ลงมานั่งข้างๆเขา หวงเส้าเทียนนึกสนุก ก็เริ่มเด็ดดอกไม้ที่อยู่ข้างๆกายมาร้อยเป็นมงกุฎแล้วสวมหัวให้กับอีกฝ่าย อวี้เหวินโจวก้มหัว หลับตารับมงกุฎดอกไม้อันนี้มา แล้วเขาก็ยิ้มให้เป็นการขอบคุณ หวงเส้าเทียนเริ่มเล่าเรื่องส่วนตัวของเขา

 

“ฉันนึกถึงตอนรับดาบฝักขึ้นมาน่ะ สมมติว่านายเป็นพระราชาละกัน ตอนนั้นพระราชาเรียกฉันไปเข้าเฝ้า ฉันก็คิดในใจ เอ๊ะ กองทัพจะเคลื่อนขบวนแล้วนะ มีอะไรที่ต้องเรียกฉันไปอีก แต่ฉันก็ไปหา แล้วพระราชาก็พระราชทานดาบฝักนี้ให้พร้อมกับตรัสว่า ‘จงนำชัยชนะกลับมา’ ”

 

หวงเส้าเทียนเปลี่ยนท่าเป็นท่าคุกเข่า ก้มหน้าต่อหน้าอีกฝ่าย อวี้เหวินโจวหัวเราะ แค่เล่ามาให้เขาฟังเฉยๆก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องเล่นใหญ่ถึงขั้นทำมงกุฎหรือคุกเข่าอย่างนี้ ว่าแล้วเขาก็ถอดมงกุฎดอกไม้บนศีรษะของเขา มาสวมให้คนที่คุกเข่าอยู่ตรงนี้แทน

 

ผู้รับแปลกใจ เหลือกตาขึ้นมามอง

 

“เอามาให้ฉันทำไม ฉันอุตส่าห์ทำให้นายโดยเฉพาะนะ”

 

พระราชาในบทบาทสมมติส่งยิ้ม แล้วหยิบดอกกุหลาบที่เก็บมาก่อนหน้านี้แซมเพิ่มในมงกุฎ เขาจัดทรงให้มงกุฎพอดีหัวของหวงเส้าเทียน ประจวบที่อีกฝ่ายยกมือมาประคองไม่ให้มงกุฎร่วง ปลายนิ้วทั้งสองสัมผัสกัน หวงเส้าเทียนรีบชักมือออก แต่อวี้เหวินโจวไม่ได้ถอยกลับค่อยๆเข้ามาประสานมือกับเขา

 

เขาส่งสายตาและรอยยิ้มมาให้

 

“จะบอกว่ามงกุฎอันนี้เหมาะกับฉันมากกว่างั้นเรอะ ?”

 

อวี้เหวินโจวพยักหน้า

 

“ขอบคุณ”

 

พูดเสร็จชายหนุ่มตรงหน้าก็ยิ้มร่า

 

 

นับวันหวงเส้าเทียนยิ่งรู้สึกว่าเขาขาดรอยยิ้มนี้ไม่ได้เสียแล้ว

พลางเอามือขวาข้างที่ยังว่างสัมผัสหน้าอกข้างซ้ายของตน

 

 

หัวใจของเขาเต้นแรงมากเลย …

ให้ตายสิ ร่างกายนี่มันซื่อสัตย์กว่าจิตใจจริงๆ !

 

====================================================================

 

Talk : Timeline อาจจะรวบรัดหน่อยนะคะ เพราะไม่ได้ปูอะไรเท่าไหร่เลย TvT

 

Edit : เพิ่มรูปซีนมงกุฎค่า ขอบคุณพี่จอม Iarladiel มากๆเลยค่ะ ><

DEoaF9TUIAAfRox

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s