Quan Zhi Gao Shou

[QZGS][One Shot] ทะเล [YuHuang]

Fandom : Quan Zhi Gao Shou

Pairing : Yu wen zhou x Huang shao tian

Rated : PG

====================================================================

“กัปตัน วันหยุดนี้ไปเที่ยวทะเลกันเถอะ !”

 

ไม่รู้ลมอะไรหอบพัดมา จู่ๆคุณชายน้อยหวงก็มาชวนเขาเที่ยวทะเลในฤดูใบไม้ผลิอย่างนี้ อากาศยังไม่เริ่มอุ่นพอที่จะลงเล่นน้ำเลย แต่ยังไงเขาก็ตอบรับคำชวนอยู่ดี และแล้วพวกเขาก็วางแผนว่าจะไปทะเลแบบไปเช้า-เย็นกลับ โดยเช่ารถขับกัน

 

เมื่อถึงวันเดินทาง พอสายๆทั้งคู่ก็เดินทางไปยังร้านเช่ารถเพื่อมาเอารถเช่าที่จองไว้ และแน่นอน อวี้เหวินโจวรับหน้าที่เป็นคนขับ เพราะขืนให้หวงเส้าเทียนขับ ตลอดทางคงได้ยินแต่เสียงบ่นงึมงัม อย่างเช่น ไอ้คนนี้ขับรถภาษาอะไรของมัน ตอนได้ใบขับขี่ซื้อเอาเท่าไหร่เนี่ย ! หรือ จะรีบจี้ก้น ปาดแซงไปไหน จะรีบไปงานศพใครสักคนที่บ้านหรือไง !

 

พวกเขาทั้งสองหลังจากที่รับรถเช่ามาแล้ว ก็พร้อมจะที่ออกเดินทาง เพราะว่าจะไปทะเล หวงเส้าเทียนเลยใส่แค่เสื้อยืดและกางเกงสามส่วน ไม่กลัวหนาวอะไรทั้งนั้น ส่วนอวี้เหวินโจวใส่เชิ้ตและกางเกงสามส่วนเช่นกัน แต่ก็เตรียมหมวกแก๊ปและกล้องฟิล์มติดตัวมาเผื่อไว้ด้วย

 

อวี้เหวินโจวหลังเช็คสภาพรถเสร็จ ก็ปรับกระจกหลังและเลื่อนเบาะที่นั่งให้พอดีกับตัวเขา ขณะเดียวกันหวงเส้าเทียนก็เปิดประตูมานั่งข้างๆคนขับ พวกเขาคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วก็ออกรถ ไปแวะปั๊มน้ำมันเสียก่อน

 

ระหว่างที่เติมน้ำมันหวงเส้าเทียนก็เข้ามินิมาร์ทไป หอบเอาขนมและน้ำดื่มกลับมา พอเสร็จแล้วก็ตรงดิ่งยาวไปยังจุดหมาย เขาจิ้มหน้าจอทัชสกรีนเพื่อหาเพลงจากวิทยุฟัง ก็พบเพลงจักรราศีเลยร้องตาม

 

“ท้ายเดือนกรกฎา คุณคือราศีสิงห์~ ต้นเดือนสิงหา คุณคือราศีสิงห์~”

 

“เพลงอะไรของนายเนี่ย”

 

คนขับรถสงสัย เพลงนี้ว่าแปลกแล้ว แต่ที่แปลกกว่าคือเส้าเทียนดันร้องได้

 

“ตอนไปช่วยเยี่ยชิวลงดัน มีไอ้บ้าซาลาเปาคนหนึ่งในปาร์ตี้ เอาแต่ร้องเพลงนี้ตลอดเวลา เลยติดหูมาด้วยนะสิ จะลืมก็ลืมไม่ลง ช่วงนั้นหลอนเพลงนี้ไประยะหนึ่งเลย”

 

คนร้องเพลงบ่นไปเรื่อยแต่ก็ยังร้องต่อจนจบ พอไม่มีเพลงที่ต้องการแล้วจึงเปลี่ยนไปบลูทูธกับโทรศัพท์มือถือของเขาแทน แล้วแกะขนมกิน ตลอดทางอวี้เหวินโจวถึงไม่ต้องพึ่งกาแฟ เขาก็ไม่มีทางหลับ เพราะด้วยเสียงคุย เสียงบ่น เสียงร้องเพลงของหวงเส้าเทียนนี่เอง

 

พวกเขาขับรถเรื่อยๆมาชั่วโมงกว่าก็ใกล้จะถึงเมืองที่เป็นจุดหมายแล้ว ทำให้พอถึงทางเข้าเมืองรถก็ค่อนข้างติด แน่นอนระดับหวงเส้าเทียนหากไม่บ่นสิจะเป็นอะไรที่ผิดปกติ

 

“เห้อ ถนนสายนี้ขอตั้งฉายาให้ว่าเป็นถนนที่แล้งน้ำใจที่สุดในประเทศจีน”

 

เขามองดูรถที่เบียดแซง บีบแตรกันไปมา แต่คนขับก็เพียงแต่ยิ้มๆ แล้วขับตามปกติ พลางคิดในใจว่าดีแค่ไหนแล้วที่ตนอาสามาขับรถเอง นี่ขนาดแค่นั่งข้างๆยังบ่นเลย

 

หลังจากที่ผ่านทางเข้าเมืองมาได้แล้ว การจราจรก็ดีขึ้น พวกเขาขับรถไปเรื่อยๆก็เริ่มจะเห็นชายฝั่ง หวงเส้าเทียนตื่นเต้น รีบหยิบครีมกันแดดมาทา และไม่วายที่จะทาให้กัปตันของเขาในช่วงติดไฟแดงด้วย

 

“นายหันหน้ามาหน่อยสิ อืมๆ แบบนี้แหละๆ”

 

เขาป้ายครีมกันแดดไปที่หน้าและแขนของอวี้เหวินโจว แต่ก็เกลี่ยไม่สนิท ทำให้ชายหนุ่มต้องมาเกลี่ยครีมกันแดดเอง อวี้เหวินโจวส่องกระจกหลังแล้วเกลี่ยเอาในจังหวะที่ไฟยังแดงอยู่

 

และแล้วในที่สุดพวกเขาก็ขับรถมาถึงจุดหมาย ซึ่งก็ตรงกับเวลามื้อกลางวันพอดี เลยตกลงกันว่าจะไปหาอะไรกินกันก่อน จึงเลือกร้านอาหารที่ขึ้นชื่อแถวนั้นเพื่อสั่งอาหารทะเลมากินกัน

 

อาหารที่พวกเขาสั่งค่อยๆทยอยมาจนครบทุกอย่าง ทั้งสองทานอย่างเอร็ดอร่อย แล้วอวี้เหวินโจวก็สังเกตว่าปกติเส้าเทียนจะกินเนื้อปลาหมึกด้วยแต่คราวนี้กลับไม่แตะเลย จึงทักขึ้น

 

“เส้าเทียนทำไมกินแต่หนวดปลาหมึกล่ะ ?”

 

“ก็หนวดปลาหมึกของที่นี่มันอร่อยนะสิ !”

 

อีกฝ่ายตอบกลับมาแล้วก็คีบหนวดปลาหมึกเข้าปลา อวี้เหวินโจวกวาดสายตาดูกับอื่นๆก็เข้าใจแล้ว คุณชายน้อยหวงอยากแบ่งของอร่อยๆให้เขากินเยอะๆนี่เอง เขาเลยเช็คเพื่อความชัวร์

 

“เส้าเทียน เนื้อปลาหมึกก็อร่อยนะ”

 

“ถ้าอร่อยแล้ว งั้นกัปตันก็กินสิ !”

 

นั่นไง ชัดเจน แจ่มแจ้ง อวี้เหวินโจวยิ้ม พลางหาวิธีรับมือกับตัวแสบคนนี้ เขาจะทำอย่างไรดีนะ ?

 

“เส้าเทียน” เขาเรียกชื่อ

 

“หา ?”

 

“นี่พุงปลา ลองชิมนะ รสชาติเป็นยังไงบอกด้วย” เขาคีบพุงปลาที่สั่งมาใส่ในจานอีกฝ่าย

 

“นี่กุ้งนะ กินแล้วเป็นยังไงมาบอกกัน”

 

เขาคีบเนื้อกุ้งใส่จานเส้าเทียนอีกครั้ง ตอนนี้หวงเส้าเทียนมีชนักติดหลัง หากเขาทานไปแล้วโกหกว่าไม่อร่อย แล้วส่วนที่เหลือจะทำอย่างไร จะให้อวี้เหวินโจวกินในส่วนที่เขาโกหกไปว่าไม่อร่อยอย่างนั้นเหรอ บ้าไปแล้ว สุดท้ายเขาก็ต้องเลือกเส้นทางที่ขุดหลุมฝังตัวเองไว้

 

“อร่อยมากเลยกัปตัน…”

 

“อืม ถ้าอร่อย เส้าเทียนก็ทานให้เยอะๆนะ”

 

อวี้เหวินโจวยิ้มหวานให้ พร้อมกับย้อนคำพูดของอีกฝ่าย ในที่สุดเขาก็หาวิธีทำให้เจ้าตัวยุ่งคนนี้ก็ยอมกินจนได้ !

 

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เนื่องจากแดดยังแรงพวกเขาจึงไปเดินเล่นริมหาด ดูร้านขายของที่ระลึกกันไปก่อน อวี้เหวินโจวให้หวงเส้าเทียนเดินนำ ส่วนเขาก็ยกกล้องถ่ายรูปมาเก็บบันทึกภาพอิริยาบถต่างๆของอีกฝ่าย ไม่ว่าจะเดิน วิ่ง หรือหันหน้ากลับมา แล้วจูงมือของเข้าให้เข้าไปดูของในร้านด้วยกัน ทั้งสองเดินดูนั่นดูนี่ หวงเส้าเทียนไปต่อราคา สักพักก็ได้ของฝากกลับมาให้เพื่อนๆในทีม

 

เมื่อแสงแดดอ่อนลง พวกเขาก็เดินลงไปเล่นน้ำทะเลที่ชายหาด หวงเส้าเทียนรีบวิ่งไปถอดรองเท้า แล้วเอาเท้าสัมผัสกับผืนทรายและน้ำทะเล กัปตันของเขาตามมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน แล้วถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก

 

“นายก็เอาแต่ถ่ายรูปอยู่ได้ อุตส่าห์มาทะเลทั้งที ลงมาเล่นน้ำกัน !”

 

เขารีบกลับมาดึงตัวอวี้เหวินโจวให้ลงทะเลด้วยกัน เพราะตอนนี้ยังเป็นฤดูใบไม้ผลิ น้ำจึงเย็นเกินกว่าจะลงเล่นได้ทั้งตัว สุดท้ายก็พวกเขาก็เอาเท้าจุ่มน้ำ เดินลึกลงไปถึงระดับหน้าแข้งพอ

 

กัปตันทีมสโมสรหลานอวี่เอาหมวกแก๊ปของเขามาสวมให้รองกัปตัน หันปีกหมวกไปด้านหลัง ค่อยกดชัตเตอร์ หวงเส้าเทียนรู้สึกหงุดหงิดใจเลยคว้าเอากล้องฟิล์มมาจากอีกฝ่าย แล้วกดถ่ายภาพของเจ้าของกล้องบ้าง

 

“นายก็ควรมีรูปบ้างสิ เป็นเจ้าของกล้องไม่ใช่หรือไง ทำไมฉันรู้สึกว่าในนี้มันต้องมีแต่รูปฉัน แล้วกล้องนี้มันดูรูปยังไงเนี่ย”

 

คนถ่ายบ่นงึมงัม พลิกกล้องดูสองสามทีก็ไม่พบหน้าจอดิจิตอลไว้แสดงภาพ เจ้าของกล้องหัวเราะแล้วอธิบายให้ฟัง

 

“เป็นกล้องฟิล์มน่ะ ต้องล้างรูปก่อนถึงจะเห็น”

 

“แล้วมันดียังไง ถ้าหากถ่ายเสียขึ้นมาก็ไม่รู้นะสิ” เจ้าตัวซนสงสัย

 

 

“อื้ม เพราะงั้นรูปที่ถ่ายมาทุกใบถึงเป็นภาพที่ฉันตั้งใจถ่าย เพื่อที่จะเก็บมันไว้เป็นความทรงจำ”

 

 

เขาตอบกลับมาและยิ้มให้กับอีกฝ่าย เขาตั้งใจถ่ายรูปทุกใบในทริปวันนี้ ถึงจะถูกมองว่าชักช้า แต่ความรู้สึกที่มองผ่านรูกล้อง แล้วกดชัตเตอร์เพื่อเก็บภาพเหล่านั้น กลับทำให้เขารู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

 

“ถ้าอย่างนั้นแล้วนายช่วยสอนฉันถ่ายหน่อยสิ ฉันจะได้ถ่ายภาพนายให้”

 

ในเมื่อถูกขอร้องมาเช่นนี้ เจ้าของกล้องจึงช่วยสอนวิธีปรับค่าต่างๆให้อย่างง่ายๆ เมื่อปรับเสร็จเขาก็กลายมาเป็นนายแบบให้กับตากล้องฟิล์มมือใหม่คนนี้

 

“กัปตัน ยิ้มนะ !”

 

อวี้เหวินโจวยิ้มให้ ถึงหวงเส้าเทียนจะติดๆขัดๆ เล็งมุมอย่างนั้นอย่างนี้ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญแต่อย่างใด เพราะรอยยิ้มที่เขามอบให้ ไม่ใช่เป็นยิ้มแบบขอไปทีให้กับตัวเลนส์กล้อง แต่เป็นรอยยิ้มที่มอบให้กับอาการงกๆเงิ่นๆในการลองกล้องฟิล์มของตากล้องคนนี้ต่างหาก

 

จนในที่สุดช่างภาพก็ตัดสินใจกดชัตเตอร์ แต่ดูเจ้าตัวไม่มั่นใจในฝีมือเท่าไหร่ จึงขอนายแบบถ่ายอีกภาพ

 

“กัปตัน ขออีกรูปนะ”

 

“ได้สิ”

 

อวี้เหวินโจวยิ้มให้กับตากล้องอีกครั้ง หวงเส้าเทียนกดชัตเตอร์บันทึกรูปของเจ้าของกล้องไว้ จากนั้นก็ส่งคืนให้ ในจังหวะที่เขาเอากล้องมาคืนให้นั้นก็ถูกอีกฝ่ายรวบตัวมาจูบเอาซะได้ จึงปล่อยให้ร่างกายไปตามอารมณ์ ซึมซับเอาบรรยากาศชายทะเล เมื่ออวี้เหวินโจวถอนจูบ เขาก็แซวคนตรงหน้าทันที

 

“เมื่อกี้นายแอบไปกินน้ำทะเลมาสินะ”

 

ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า เมื่อถูกจับได้ว่าแอบทำอะไรบ้าๆแบบนี้ ก็ได้แต่หน้าแดงด้วยความเขินอาย แล้วชวนเปลี่ยนเรื่องทันที

 

“บ้า ! จะมีใครเขาทำอะไรแบบนี้ รีบไปกันเถอะ ! กัปตัน รีบกลับกัน เดี๋ยวจะเอารถกลับไปคืนร้านเช่าไม่ทันนะ !”

 

อวี้เหวินโจวยกยิ้มพลันนึกถึงรสชาติเค็มๆของน้ำทะเลที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเขา ..

 

 

ขากลับพวกเขาแวะปั๊มน้ำมันอีกครั้ง คนขับซื้อกาแฟเย็นมาหนึ่งถ้วย เพราะรู้ดีว่าคนข้างๆต้องหลับไปเพราะความเพลียแน่ๆ ซึ่งก็เป็นจริงดังนั้น เขาจึงกดเลือกเพลงเป็นเพลงสบายๆ แล้วขับรถกลับ ก่อนจะออกรถก็แอบหยิบกล้องมาถ่ายรูปตอนหวงเส้าเทียนนอนหลับอีกสักใบพอเป็นพิธี

 

เมื่อมาถึงเมืองของพวกเขา หวงเส้าเทียนก็ตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย เขาขยี้ตา พอเรียกสติกลับมาได้ก็เริ่มคุยจ้ออีกครั้ง พวกเขานำรถเช่าไปคืน แล้วหาอะไรกินก่อนกลับสโมสร

 

วันต่อมาอวี้เหวินโจวนำฟิล์มไปล้าง พบว่ารูปที่หวงเส้าเทียนถ่ายให้เขานั้น สวยใช้ได้เลย ถึงแม้ใบแรกที่ถ่ายมาจะเสีย แต่อีกใบนั้นเป็นภาพที่เขายืนอยู่ในทะเลกำลังเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหันยิ้มมาให้อีกฝ่าย ฉากหลังเป็นท้องฟ้ากับผืนน้ำแล้วมีชายหาดโผล่มาให้เห็นเป็นทางโค้งสวยงาม เขาอัดรูปนี้เพิ่มอีกใบ ใบหนึ่งเอาใส่อัลบัมให้เส้าเทียนดู ส่วนอีกใบเก็บไว้ปักหมุดบนกระดานบอร์ดไม้ก๊อกในห้องพักของเขา

 

ทั้งทริปนี้ นี่เป็นรูปที่เขาชอบมากที่สุด เพราะทำให้เขาได้เห็นตัวเองผ่านมุมมองที่ตั้งใจของอีกฝ่าย ตลอดเวลาที่ผ่านมาหวงเส้าเทียนคอยมองเขาแบบนี้นี่เอง ..

 

🙂

 

====================================================================

 

Talk : จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ง่ายๆเลยคือแค่อยากเห็นพี่อวี้ขับรถค่ะ 55555555

เขียนไปเขียนมาก็ชักจะเพลิน เลยมาถึงจุดนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้ 55555555

เป็นคู่ที่เขียนยังไงก็มีความสุขจริงๆค่ะ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s